روزي مرد نابينايي روي پله ساختماني نشسته بود و کلاه و تابلويي در کنارش قرار داشت.روي تابلو خوانده مي شد:من نابينا هستم لطفا کمک کنيد.روزنامه نگاري از کنار او مي گذشت.نگاهي به او انداخت. فقط چند سکه در داخل کلاه بود.او چند سکه داخل کلاه انداخت و بدون اينکه از مرد نابينا اجازه بگيرد تابلويش را برداشت، آن را برگرداند و اعلان ديگري روي آن نوشت سپس آنجا را ترک کرد. عصر آن روز،روزنامه نگار به آن محل بازگشت و متوجه شد که کلاه مرد نابينا پر از سکه و اسکناس شده است. مرد نابينا از صداي قدمهاي او روزنامه نگار را شناخت و از او خواست که بگويد بر روي تابلو چه نوشته است؟روزنامه نگار جواب داد:چيز مهمي نبود،من فقط نوشته شما را به شکل ديگري نوشتم و لبخندي زد و به راه خود ادامه داد. مرد نابينا هيچوقت ندانست که او چه نوشته است ولي روي تابلوي او خوانده مي شد:
امروز بهار است، ولي من نمي توانم آن را ببينم !!!!!
هر روزتان بهاري سردبير
|+| نوشته شده توسط
rino در یکشنبه بیست و سوم فروردین 1388
|
